‘We vonden alles leuk aan elkaar’

“We vonden alles leuk aan elkaar”, vertellen Harry (82) en Netje (81) Theeuwen-Puijn uit Wanssum. Zestig jaar later is daar niets aan veranderd. Het echtpaar viert zaterdag namelijk hun diamanten jubileum. Op 21 maart 1966 gaven ze elkaar het jawoord, waarna hun huwelijk vier dagen later kerkelijk werd ingezegend.

Harry werd in Wanssum geboren als vijfde in een gezin van negen kinderen. “Ik was dus de middelste.” Netje groeide eveneens op in Wanssum als achtste in een gezin van elf kinderen. Ze hebben warme herinneringen aan hun jeugd. “Na schooltijd gingen we de straat op om te spelen. Dan bleven we tot het avondeten buiten. Tegenwoordig kruipen kinderen allemaal achter de televisie of telefoon.”

Ze kenden elkaar al van de lagere school, maar kregen pas later verkering. Op de Wanssumse kermis sloeg de vonk uiteindelijk over. Hoewel hun wegen elkaar kruisten in de danstent, bleef een dansje uit. “Ik kon helemaal niet dansen”, zegt Harry. Desondanks was het volgens Netje meteen raak. “Zelfs moeder wist het toen ik met jou thuiskwam. Die heeft altijd al gedacht dat we met elkaar zouden eindigen.” Na een verkering van drie jaar stapten ze in het huwelijksbootje. “We hebben een feest gegeven voor onze families. Toen hebben we wat geschuifeld op de dansvloer, want ik was nog steeds geen danstalent”, meent Harry.

Na hun huwelijk verbleven ze bij de ouders van Netje totdat hun eigen huis klaar was. “Daar hebben we altijd met plezier gewoond. We hadden goede buren.” Ze kregen drie zoons: Henk (59), Sjaak (57) en Frans (56). “We hebben onze woning inmiddels aan de jongste verkocht.” Harry is er samen met hem gebleven, maar Netje verhuisde vorig jaar januari naar het Zorgkwartier. Voor die tijd woonde ze 17 maanden in een verzorgingshuis in Smakt. “We hebben van begin af aan hier ingeschreven gestaan, maar er was eerst geen plaats.” Hoewel ze het aanvankelijk moeilijk vond om Wanssum te verlaten, bevalt het haar goed in het Zorgkwartier. “We worden goed verzorgd. Inmiddels voelt het als thuiskomen.”

Harry komt maar liefst twee keer per dag op bezoek. “In de middag en in de avond.” Zo genieten ze zestig jaar later nog altijd van elkaars gezelschap. “Iedereen is eraan gewend dat ik bijna altijd hier ben.” Dat kan Netje beamen. “Als ze mij ‘s middags uit bed halen, zeggen ze altijd: hij zal wel bijna hier zijn.”

Harry begon zijn loopbaan bij Inalfa in Venray, waarna hij maar liefst 32 jaar bij Kersten in Wanssum in dienst was. “Ik ben daar als eerste knecht begonnen.” Hij had het er goed naar zijn zin. “Anders was ik niet zo lang gebleven.” Netje heeft ook twee banen gehad. “Bij een boer heb ik voor de kinderen gezorgd en gepoetst. Daarnaast heb ik geholpen in een groentezaak, zowel met de kinderen als in de winkel.” Toen ze zelf kinderen kreeg, stopte ze met werken. “Ik heb wel nog een paar jaar asperges gestoken terwijl de kinderen naar school gingen.”

Ze hebben veel vakanties gemaakt. “We gingen op personeelsreis naar Spanje, Zuid-Duitsland, Oostenrijk, Londen en Parijs. Dat gebeurde altijd in een feestweekend, zoals Pinksteren of Hemelvaart, zodat de fabriek maar één dag dicht hoefde. We zijn zelf ook met ons gezin naar Turkije geweest.”

De familie is ondertussen uitgebreid met twee bonuskleinkinderen en twee bonusachterkleinkinderen. “De vriendin van onze oudste zoon heeft twee kinderen: Jeroen en Moniek. Een van hen heeft nu twee zoons: Bram en Daan.”

Harry was dertig jaar bestuurslid van visclub HSV ‘t Alvertje in Oostrum. Hij voetbalde ook, maar moest ermee stoppen toen zijn knieën het lieten afweten. Netje leest graag boeken, met name romans. “Ze heeft haast iedere week een boek uit.” Ze zijn ook regelmatig te vinden bij de activiteiten van het Zorgkwartier. “Er is hier veel te doen: van kienen tot muziek maken of uitstapjes met de bus. We hoeven ons niet te vervelen.”

Samen maken ze er dan ook het beste van. “We hebben altijd voor elkaar klaargestaan.”