Klimaatrealisme
Venray | Met enige verbazing, maar ook met blijdschap, trof ik in de Peel en Maas van vorige week maar liefst twee reacties op mijn brief over het Klimaatexamen. Hopelijk wordt dit de start van een genuanceerde discussie over klimaatbeleid en afnemend vertrouwen in wetenschap, overheid en instituties.
De heer de Wit benadrukt terecht in zijn betoog dat, met name tijdens en na de coronaperiode, het vertrouwen in overheidsbeleid en wetenschap zeer zorgelijk is afgenomen. Wellicht dat de heer de Wit als ex-schoolleider ook kritisch was over de schadelijke onderwijslockdowns die meer op redeloze angst dan op rationele overwegingen waren gestoeld. Overheidsbeleid dient per definitie gewantrouwd te worden. Dat geldt voor alle vormen van macht. Daarvoor heeft Thorbecke in de 19e eeuw de Grondwet ingrijpend herzien en onze huidige parlementaire democratie ingesteld waarin de Tweede Kamer een cruciale controlerende en in essentie wantrouwende rol dient te spelen. Wantrouwen ten opzichte van de wetenschap is in feite een wetenschappelijke kernwaarde, want zonder twijfel en wantrouwen is er geen wetenschap. Echte wetenschappers beseffen dat elke 'waarheid' die zij produceren bekritiseerd en betwijfeld dient te worden. Het woord 'consensus' is voor hen dan ook in wezen verdacht. In dat licht moet mijn kritiek op het Klimaatexamen worden gezien en is het dus merkwaardig dat je examen kunt doen in kennis die twijfelachtig is. Tenslotte nog het verwijt van de heer De Wit omtrent mijn onwil om een inhoudelijk gesprek te voeren. De reden is heel simpel. Als je een brief in de PM gepubliceerd wil krijgen, moet je je beperken tot een maximum aantal woorden en dus tot het punt dat je wil maken. Zoals ik in mijn inleiding al aangaf, ben ik graag bereid tot een inhoudelijk gesprek hierover, dus ik wacht een inhoudelijke reactie van de heer de Wit rustig af.
De klimaatburgemeesters Geelen en Hoedemakers zijn ontstemd omdat mijn brief de klimaatwetenschap omstreden zou noemen. In hun ogen zijn er kennelijk helemaal geen meningsverschillen binnen deze wetenschap. Het tegendeel is waar, niet alleen bij de jaarlijkse IPCC-rapporten, maar ook bij andere publicatievormen. Je moet er wel naar willen kijken natuurlijk. Overigens moet je m.b.t. de IPCC-rapporten ook bedenken dat de rapporten geen pure wetenschap zijn, maar een compromis tussen wetenschap, politiek en communicatie. Wetenschappers doen voorspellingen op basis van modellen, de politiek focust op risico’s en de media informeren het volk. Onzekerheid en overdrijving liggen dan op de loer, want alarmistische onderzoeksvoorstellen hebben meer kans op funding, de politiek neigt naar indammen van mogelijke risico’s en de media krijgen meer aandacht bij slecht nieuws. Zie hier het perfecte recept voor alarmisme.
Vanwege de beperkte ruimte stop ik nu, maar nodig de drie briefschrijvers uit om vooral inhoudelijk te reageren.
Willem Smits, Geijsteren.