Grace Linskens-Chavula
Venray | In deze serie nodigen we nieuwe Nederlanders/Venraynaren uit voor een kop koffie of thee en zijn we nieuwsgierig wat ze van Venray vinden. Deze keer Grace Linskens-Chavula (38) uit Malawi.
"Marco mijn man heb ik in 2012 in Malawi ontmoet via een soort Blind Date. Mijn moeder en mijn zus werkten in een ziekenhuis in Mzuzu, de stad waar wij woonden. Mijn man kwam daar in 2011 stagelopen voor zijn opleiding tot verpleegkundige. Zij vonden hem wel een leuke man voor mij en moedigden ons aan om contact te maken via Facebook. Zo leerden we elkaar op afstand al een beetje kennen. In 2012 kwam hij terug naar Malawi voor een vakantie van zes weken. Om mijn moeder en mijn zus een plezier te doen ging ik hem ophalen van het vliegveld en zag ik hem voor het eerst in het echt. We maakten samen uitstapjes naar het strand van Lake Malawi en naar voetbalwedstrijden, een grote hobby van hem. Tijdens zijn stage had Marco verschillende families leren kennen die hij geholpen had. Die gingen we weer opzoeken.
Marco en ik leerden elkaar in die zes weken heel goed kennen en werden verliefd. Marco wilde mij graag Nederland laten zien. In 2013 heb ik in Pretoria in Zuid-Afrika een visum voor drie maanden naar Nederland aangevraagd (Malawi heeft geen eigen ambassade). In Nederland logeerde ik bij de ouders van Marco in Blitterswijck en in het studentenhuis van Marco. Het was in de winter en wat had ik het koud. Ik sprak Engels met iedereen. Wat wel grappig is, is dat ik toen dacht dat iedereen in Nederland Engels sprak. Oh jee, toen merkte ik dat ze hier Nederlands spraken. Dat had Marco mij nog niet verteld. Met Marco’s oma sprak ik gebarentaal en deden we spelletjes zoals rummikub. Dat was een hele goede manier om alvast wat Nederlandse woordjes te leren.
In Malawi worden wel eenentwintig talen gesproken, onze familie spreekt Chichewa (57 procent van de bevolking) en Tumbuka (9,5 procent van de bevolking). Maar de officiële taal is Engels, wat nog een overblijfsel is van de tijd dat Malawi een protectoraat van Groot-Brittannië was, van 1891 tot 1964. Maar als ik beeldbel met mijn familie in Malawi spreek ik nog steeds Chichewa of Tumbuka. Met mijn zus bel ik iedere dag.
Na die drie maanden bij Marco ging ik weer terug naar Malawi. Daar moest ik voor mijn oude opa en oma gaan zorgen die bij ons in kwamen in Mzuzu. Er zijn in Malawi namelijk geen verzorgingstehuizen. Mijn opa is 93 geworden en mijn oma 95. Ik kon daarnaast nog wel wat marketing en accounting werk doen. Ons gezin in Malawi bestond uit mijn ouders, twee zussen en twee broers. Twee van hen zijn al overleden, een zus toen zij zestien was aan bronchitis; mijn broer is drie jaar geleden overleden aan kanker. Heel verdrietig.
In 2015 kwam ik definitief naar Nederland. In Malawi had ik in 2014 al een inburgeringscursus voor Nederland gevolgd: kennis van Nederland, spreken, luisteren en schrijven. Het examen werd afgenomen in Pretoria in Zuid-Afrika. Ik slaagde gelukkig de eerste keer. Vervolgens kreeg ik een visum voor vijf jaar. De eerste tijd woonde ik nog bij mijn schoonouders en had ik wat parttimebanen in de buurt. Ook mocht ik bij mijn schoonmoeder, die onderwijzeres is in Blitterswijck, als klassenassistent meelopen in groep een en twee. Zo kon ik met de kleuters mooi de taal oefenen. Bij Kusters opleidingen heb ik vervolgonderwijs in Nederlands gevolgd. Marco was inmiddels afgestudeerd en had een baan gevonden. We hebben toen dit huis gekocht in Venray. In 2016 zijn we getrouwd in Venray én voor de kerk in Malawi. In Malawi wordt het groots gevierd; iedereen mag komen. Er waren wel vijfhonderd mensen. Alle gasten brachten wat te eten mee. We hadden een dj en iedereen heeft volop gedanst. Ik had twee mooie witte jurken voor die dag.
In 2017 werd onze dochter Aliya geboren en in 2019 Amy. Hun namen zijn in de Tumbuka taal: Nthanda (ochtendster) en Mwezi (maan). Ondertussen bleef ik de Nederlandse taal oefenen, bij verschillende banen en bij Vrouwencentrum Eva. Mijn schoonmoeder paste dan op de kinderen. De driejarige opleiding Business Administration die ik in Malawi heb gevolgd werd in Nederland helaas niet geaccepteerd. Mijn schoonvader moedigde mij aan om nog een opleiding te doen. Via het WijkLeerbedrijf niveau 1 ben ik doorgestroomd naar niveau 2, werken leren bij De Zorggroep. Inmiddels heb ik een mooie baan voor drie dagen gevonden in Venray in de zorg voor oudere, demente mensen. Ik ben wel trots op wat ik bereikt heb. Onze dochters doen het goed op basisschool De Klimboom. Het inburgeren is goed gegaan. Ik heb overal vriendinnen ontmoet, op de opleidingen en bij de verschillende banen. We spreken gezellig samen af en koken dan samen. En ik durfde eindelijk op zwemles gegaan, nadat mijn dochter een keer in een zwembad gevallen en ik haar toen kon niet helpen. De omstanders hielpen gelukkig om haar uit het water te halen. In Malawi was het elke dag een feestje in de wijk. Hier is het rustig in de wijk, dat is wennen geweest. Met het gezin maken we er wel elke dag een feestje van. We dansen en zingen veel."
Heb je tot slot een spreekwoord of gezegde dat je met ons wilt delen: "Hakuna Matata; maak je geen zorgen!"
