‘Het leven is heerlijk’
Jan Thiel | In Nederland had ze steeds vaker het gevoel van ‘is dit het nou?’ Annemarie Schütte (27) uit Venray vertrok een half jaar geleden naar Curaçao, op zoek naar een nieuwe uitdaging en het avontuur. “Ik was totaal niet ongelukkig in Nederland, maar alles was hier zo 'normaal'.”
Door Henk Lammen
In april 2019 ging Annemarie Schütte op vakantie naar Curaçao. Het was als het ware liefde op het eerste gezicht. “Ik had meteen een goed gevoel en dacht hoe het zou zijn om er te leven en wonen. Ik ben aan de slag gegaan. Vacatures opgezocht, gesolliciteerd, dingen uitgezocht en ik was aangenomen. Dan word het ineens een ander verhaal, ga ik echt? Ik had in Venray een hele leuke baan bij Kindersofa waar ik zeven jaar in dienst was. Daar wilde ik echt niet weg en dat was het enige wat mij tegenhield om te gaan. In mijn twijfelperiode hoorde ik zo vaak mensen zeggen 'Ik had dat ook zo graag willen doen, heb nog altijd spijt dat ik het niet heb gedaan!' En juist dat wilde ik nu voorkomen. Er was nu een kans, maar dan ga je uit de comfortzone, alles is nieuw, alles is anders en je gaat alleen. Dat is doodeng! Het is juist eens een keer goed om te doen. Trek de stoute schoenen aan en ga. En daar ging ik....”
In Jan Thiel (Willemstad) werkt ze ook in de kinderopvang. In haar vrije tijd is ze vaak te vinden op de prachtige stranden van Curaçao, verblijft ze thuis of gaat ze op bezoek bij vrienden. “Ik ben vooral lekker veel buiten, want het is hier altijd goed weer.” De 27-jarige Venrayse is makkelijk in de omgang, lacht veel en geniet van de zonnige kanten van het leven. Het was voor haar een koud kunstje om snel vrienden te maken. “We hebben een leuk vriendengroepje, mensen die ik in mijn eerste week in Curaçao heb ontmoet. Zij zitten hier bijna allemaal voor drie jaar, daar heb ik wel echt geluk mee. De meeste mensen komen hier alleen op vakantie. Het blijft wel bijzonder hoe snel hier vriendschappen ontstaan. Het is leuk als je mensen tegenkomt en zij vragen ‘ben je hier ook op vakantie?’ Om dan te kunnen zeggen, nee hoor ik woon hier.”
Annemarie noemt de mensen in Curaçao vriendelijk, dankbaar en tevreden. “Je wordt altijd begroet, dat is hier heel normaal. In Nederland niet, dan is het meteen wie is dat? Waarom zegt ie me goedendag? De mensen zijn ook dankbaar, tevreden met wat er is, wat men heeft. Ze hoeven niet het meest moderne interieur, een tuinsetje is genoeg. Een dikke auto onder de kont hoeft ook niet, als het maar rijdt.” Ze lacht bij een opsomming van de auto’s. “Je ziet hier alles, stuur links of rechts, met of zonder bumper, kras of deuk meer of minder. Met de mode mee? Geen sprake van. Veel kleren kopen is te duur. Alles wat je hebt of krijgt is prima. Mensen leven hier vooral buiten en genieten daarvan. Met wat ze hebben. Voor hen hoeft het gras niet groener te zijn, want het is overal even droog.”
Natuurlijk mist ze mensen, vooral haar familie. Haar opa en oma met wie ze een hechte band heeft. “Zij zijn natuurlijk wat ouder en hebben niet het eeuwige leven. Dat was ook een angst van mij, wat als ik terugkom en zij zijn er niet meer? Ik hoop natuurlijk van wel. Oh, en mijn broer Martijn, wij zijn zo close samen. Ik zag hem ook overal, we werkten bij hetzelfde kinderdagverblijf, handballen allebei en zagen elkaar bij familie. En mijn ouders natuurlijk. Die zijn er altijd voor me. Als er iets is, maar ook gewoon zo maar. Nu moet ik het ‘alleen doen’. Gelukkig is er facetime. Dus kan ik iedereen die ik lief heb en mis spreken en zien. Dat scheelt heel veel. Sommigen komen ook op bezoek om te kijken hoe het hier is en gaat. Dat is zo fijn, daar kan ik enorm van genieten.”
De tijd vliegt. Genieten van zon, zee en strand, maar ook gewoon werken. “Dat is niet zo heel veel anders dan in Nederland. Ieder weekend voelt als een minivakantie. Zaterdagavond is stapavond, dan sta je met een drankje in je hand, met je voeten in het zand tussen de palmboompjes te genieten op het strand van de leuke muziek met vrienden, beter kan toch niet. Regelmatig pak ik ook de welbekende happy hours mee, gewoon omdat het kan.” Spijt van haar beslissing heeft ze nog geen moment gehad. Integendeel. “Ik had nooit gedacht dat ik dit zou doen of durven, die comfortzone hè! Het is een hele beleving om weg te gaan uit de vertrouwde omgeving en in het diepe te springen. Je weet niet wat je wachten staat. Ik vond het zo ontzettend spannend. En kijk nou. Ik kom erachter dat ik dit kan, alles zelf kan doen, een nieuw leven opbouwen. Hoe sterk ik in mijn schoenen sta, dat je overal een thuis kan maken als je fijne mensen om je heen hebt die je steunen. Ik kan het iedereen aanraden, je wordt er alleen maar sterker van.”
Haar voornemen was om een jaar in Curaçao te verblijven. In augustus zou ze weer terugkeren naar Nederland. Zou…. “Vooraf had ik nooit gedacht dat het me zo zou bevallen. Zo lang het kan en ik het nog leuk vind, ben ik nog niet van plan om terug te keren. Het is zo'n mooie ervaring, ver van huis een nieuw leven op te bouwen. Last van heimwee? Ha, ha, nee, eerlijk gezegd niet. Ik heb mijn plekje gevonden, lieve mensen om mij heen, een leuke baan, fijne collega's en natuurlijk een mooi eiland. Het leven is heerlijk.” Ze noemt zichzelf beslist geen avonturier. “Nee, zeker niet. Maar als je ziet hoe hier dingen gaan, besef je pas hoe goed we het in Nederland hebben. Alles is geregeld, veel luxe. Hier besef je wat je hebt, wat je gelukkig maakt. Dat hoeft echt niet zoveel te zijn. Dit wil ik graag nog even vasthouden en van genieten. Als ik terugkeer in Nederland hoop ik alles weer op te pakken. Mijn oude vertrouwde werkplek, maar vooral samen zijn met mijn familie, vrienden en nagenieten van wat ik meemaakte in Curaçao.”
