Eric Willemsen
Wenen | Hoe is het toch met Eric Willemsen? Als journalist tekende hij in januari 1996 zijn eerste contract bij dagblad De Limburger en als verslaggever was hij jarenlang werkzaam op de regioredactie in Venray. Daarna verdween de nu 49-jarige Willemsen uit het zicht. Zo verwonderlijk is dat niet. Willemsen woont immers al vijftien jaar in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen. "De liefde bracht mij naar het Alpenland", zegt Willemsen. "Ik heb mijn draai hier helemaal gevonden en werk als freelance journalist voor de Europese Handbalfederatie en het Amerikaanse persbureau Associated Press (AP)."
Willemsen, geboren in Panningen, kan zich zijn eerste klus in Venray nog goed voor de geest halen. "Mijn eerste verhaal ging over het honderdjarig bestaan van de Ballonzuil in Merselo. Ook werd ik vanaf het begin naar de raadsvergaderingen van de toenmalige gemeente Vierlingsbeek gestuurd. Het was erg wennen en ik werd direct voor de leeuwen gegooid." Dat Willemsen in de journalistiek belandde, lag lange tijd voor de hand. Als kind had hij immers één droom: journalist worden. "Na de middelbare school ben ik dan ook naar de school voor journalistiek in Tilburg gegaan. Het was een stap waar ik geen seconde spijt van heb gehad. Na mijn eerste stage bij dagblad De Limburger ben ik als freelancer blijven hangen op de sportredactie. Ik stond onder meer op zondag langs de velden tijdens amateurvoetbalwedstrijden. Toch ben ik ook weer gaan studeren. Ik heb drie jaar communicatiewetenschappen gestudeerd aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Daarna kreeg ik de kans om in 1996 in Venray te beginnen. Het was mijn eerste contract."
Parijs
De verslaggever zou tot het najaar van 2000 werkzaam blijven voor De Limburger. In die jaren is hij ook in Venray komen wonen. "Ik heb in totaal zo'n tien jaar in Venray gewoond. Ik had een appartementje op de Gouden Leeuw. In de tijd dat ik in Venray woonde, werd er veel nieuw gebouwd en gerestaureerd. Venray werd groter en onder meer het Gouden Leeuwplein werd ontwikkeld. Ondanks de groei heeft Venray naar mijn mening wel altijd het dorpse karakter gehouden. De kern heeft wel stadse trekjes, maar de gemoedelijkheid is nooit verdwenen."
Als hij in 2000 De Limburger en de krantenwereld achter zich laat, gaat Willemsen aan de slag bij MarketingTribune, een vakblad in de media- en reclamewereld. "We kwamen destijds twee keer per maand uit. Ik wilde liever meer interviews en langere verhalen schrijven. Ik had eventueel willen gaan schrijven voor de bijlage van De Limburger, maar die kans kreeg ik niet. Daarom koos ik destijds voor een vakblad. Ik kon daar rustig mijn verhalen uitwerken en had niet meer de druk van een dagelijkse deadline."
Voor MarketingTribune moest Willemsen wel naar Amsterdam. Hij sliep vier dagen in de week bij een oud-studiegenoot en woonde nog maar drie dagen per week in Venray. Uiteindelijk werkte Willemsen vijf jaar voor het vakblad. Tijdens een dienstreis voor MarketingTribune leert hij in Parijs zijn huidige Oostenrijkse vrouw kennen en de liefde trekt hem in 2005 naar het Alpenland.
Freelancer
Zonder werk vertrekt Willemsen naar Oostenrijk. Inmiddels zijn zijn grootste opdrachtgevers het Amerikaanse persbureau AP en de Europese Handbalfederatie. "De Europese handbalbond heeft het hoofdkantoor in Wenen. Ik werk er halve dagen als freelancer. Voor AP volg ik de wintersporten in Oostenrijk. Ik ben onder meer verantwoordelijk voor het alpineskiën. In het begin was het wel even spannend of ik genoeg opdrachten zou krijgen, maar het bevalt tot nu toe uitstekend. Anders had ik het natuurlijk geen vijftien jaar vol gehouden." Willemsen is daarnaast af en toe te horen op Radio 1. Tijdens het programma Bureau Buitenland komt hij aan bod als correspondent in Oostenrijk. "Het programma is elke werkdag van 19.00 en 19.30 uur. Dat is het leuke van freelancer zijn. Je kunt op veel verschillende gebieden uit de voeten. Je bent niet gebonden aan één werkgever."
Wandelingen
Ook in Wenen heeft Willemsen snel zijn draai gevonden. De drukte die Amsterdam met zich meebracht, ziet hij totaal niet terug in de Oostenrijkse wereldstad. "Wenen is niet te vergelijken met Amsterdam, Parijs of Berlijn. Alles gaat een stukje langzamer hier. Dat is niet erg, het was wel even wennen. De mentaliteit is anders. Vriendelijker. Maar ook Wenen is in de afgelopen vijftien jaar veranderd. De stad groeit en ook de mensen worden anders. Het wordt wel steeds drukker. Ik hoop dat Wenen wel het authentieke karakter behoudt. Anders kan ik altijd nog de drukte ontvluchten en heerlijke wandelingen maken in Karinthië of Noord-Italië." Willemsen durft niet te zeggen of hij zich ooit nog in Nederland gaat vestigen. "Ik voel me wel gewoon Nederlander en kom nog regelmatig bij mijn vader in Panningen en broers in Venray en Maastricht, maar ik weet niet of ik er nog ooit ga wonen. Ik ben dan wel geen Oostenrijker, voel me ook niet zo, maar ben wel op mijn plek hier in deze mooie stad."
